Printerfabrieken die inkt op waterbasis gebruiken, geloven dat er een wederzijdse aantrekkingskracht bestaat tussen inkt op waterbasis en substraten, en dat de inktfilm stevig aan het oppervlak van het substraat kan worden geadsorbeerd. Bij papieren substraten kan inkt op waterbasis in de openingen doordringen en hechten dankzij het "verankeringseffect"; bij substraten met gladde en niet-absorberende oppervlakken hangt de hechting van inkt op waterbasis af van de affiniteit tussen inkt op waterbasis en de moleculen van het substraat.

Printerfabrieken die inkt op waterbasis gebruiken, zijn van mening dat naarmate de droogtijd toeneemt, de hechting van inkt op waterbasis geleidelijk toeneemt tot een hogere waarde, maar vervolgens geleidelijk afneemt tot nul, waarna het oppervlak van de inktfilm glad en droog is en de hechting verliest. Daarom is het ideaal om overlay-printen uit te voeren met een hoge viscositeit, dat wil zeggen wanneer de inkt op waterbasis bijna droog is. Omdat inkt op waterbasis waterbestendig is, kan deze vóór het drogen met water worden gemengd en kan deze na het drogen niet meer in water worden opgelost. Laat de inkt op waterbasis daarom niet opdrogen op de rasterwals om verstopping van de inktgaten van de rasterwals te voorkomen. Bovendien moet de flexodrukplaat tijdens het drukproces altijd met inkt worden bevochtigd om verstopping van de afbeeldingen en tekst op de drukplaat na het drogen te voorkomen.

Fabrieken die inkt op waterbasis gebruiken, zijn van mening dat de bedrukbaarheid van inkt op waterbasis erg belangrijk is en invloed heeft op het printproces en de printkwaliteit, met name prestatie-indicatoren zoals viscositeit, thixotropie, hechting en pH-waarde.

Viscositeit verwijst naar het vermogen van inktvloeistofmoleculen om elkaar aan te trekken en de beweging van moleculen te belemmeren. In het drukproces is de viscositeit van inkt op waterbasis een noodzakelijke voorwaarde voor het behoud van een normale overdracht van inkt. De factoren die de viscositeit van inkt op waterbasis beïnvloeden, zijn voornamelijk de volgende aspecten.

(1) De viscositeit van het bindmiddel. Bij inkten met hetzelfde pigment is de viscositeit van het bindmiddel groot en is de viscositeit van de inkt ook groot.

(2) De grootte, het gehalte en de dispergeerbaarheid van de pigmentdeeltjes. Voor hetzelfde bindmiddel geldt: als de hoeveelheid pigment gelijk is, geldt: hoe groter de deeltjes, hoe hoger de viscositeit, en vice versa. Hoe beter de pigmentdispersie, hoe lager de viscositeit van de inkt, en vice versa, hoe hoger de viscositeit van de inkt.

(3) Temperatuurverandering. Bij een hoge temperatuur neemt de relatieve vloeibaarheid van de moleculen in de inkt toe en neemt de viscositeit af; bij een lagere temperatuur neemt de cohesie van de inktmoleculen toe en neemt de viscositeit toe.

Fabrikanten van inktdrukpersen geloven dat de thixotropie van inkt de eigenschap is dat de vloeibaarheid van de inkt verandert onder invloed van externe krachten. Op de drukpers nemen de vloeibaarheid en ductiliteit van de inkt toe tijdens de overdracht, door de werking van de inktrol, totdat de externe kracht na de overdracht op het bedrukte vel verdwijnt en de vloeibaarheid en ductiliteit afnemen. De inkt verandert dan van dun naar dik, wat de nauwkeurigheid en helderheid van de reliëfdruk en de stippen waarborgt. Een goede thixotropie van de inkt bevordert een soepele en uniforme overdracht van de inkt en verbetert de overdrachtssnelheid ervan.